مطالب این وبلاگ در قالب سه موضوع ارائه خواهند شد:

1-     آسمانی ها: عشق های خدایی و فرازمینی؛ به نردبانی ماند که دو ویژگی دارد: یک این که فقط یک مقصد دارد، آن هم خداست و دو این که نه نردبان می لغزد و نه تو از روی آن می افتی. یعنی بی شک به خدا می رسی، اگر پای بر پله اول نهی.

2-     زمینی ها : عشق های زمینی که شاید به خدا برسد و شاید به شیطان؛ همه چیز بستگی به خودتان دارد.

3-     طنز: صد البته واضح و مبرهن است که تمام ایرانیان در این زمینه دارای فوق تخصص هستند و ورود ما به این عرصه روده درازی نابخشودنی خواهد بود.

در مورد نظرات:

راستی! دستت درد نکنه، از این که لطف کردی و نظر دادی. آقای مخالف و آنتی سردار، خانم منتقد. با شما هستم. آره ... نه، اصلاً ناراحت نیستم... شاید خیلی جاها حق با شما ها بوده. اگه قرار باشه نتونم بگم یه جاهایی اشتباه کردم که دیگه یه آدم معمولی هم نمی تونم باشم، چه برسه به آدم بزرگ.

به هر حال به نظر من، زمان قاضی خوبی برای برای ادعاهای ماست. اگه بهش فرصت بدیم، لاف زدن ها و دروغ هامون مشخص میشه. ببینیم تا فردا کی چیکارست!

شب میلاد امام رضا(ع) بود و ما نیز میهمان محفل مکتب الزهرا(س) بودیم. عجیب شبی بود و سیر فرشتگان متواتر و نظر خاص اولیاء بر محفل مذکور مشهود. ما هم به طبع، حال بد مستی و طرب عاشقانه داشتیم و دل مدام بین بهشت و عرش و حرم پر می زد و گاه گاهی عجیب یار دلنوازی می کرد و آدم متوجه می شد که اکنون نظر مرحمتی شده و حضرت به این دل خستۀ تاریک نیز عنایتی نموده اند. به هر حال وقت باده نوشی و پرواز و اوج و اشک نیز به پایان رسید و از عرش به فرش آمدیم و پای از بهشت بیرون و بر پدال گاز نهادیم و در این خیابان های غریب، سیر منزل می کردیم.

نکته جالب این که در مسیر بازگشت، تمام چراغ های مقابلمان، همه سبز بود. من این گونه می فهمم که حضرت می خواستند بگویند: همه راههای مقابل شما که می توانستند بسته باشند، با عنایت ما همیشه باز است.